... mia akoma epiki metafora ... (Meros A')

Με τα αλάτια της θάλασσας και χορταστική μέρα μπάνιου συνοδεόμενη κλασσικά από mixed φρέσκο μάνγκο και ανανά επιστρέψαμε Ao Nang, όπου μας περίμενε ήδη το mini-van. Μισή ωρίτσα δρόμος για έναν ιδιωτικό σταθμό λεωφορείων, λίγο έξω από το Krabi και αναμονή εκεί περίπου μια ώρα, οπότε και κάναμε ντουζάκι στις τουαλέτες. Πολύ προνοητικοί αυτοί οι Ταϊλανδοί ρε παιδί μου ...τσ τσ τσ ... ότι σκεφτείς ή θελήσεις είναι εκεί, δε χρειάζεται να κάνεις ρούπι ... για προέδρους και θεούληδες φτιαγμένο το μέρος ...

Αφού κατέφθασαν δίαφορα μινι-βανάκια γεμίσαμε ένα VIP bus, διώροφο με πολλές θέσεις πού ελαφρώς ξαπλώνουν (έχουμε ταξίδεψει και με πιο άνετα στη χώρα αυτή), και ξέκινησε το 12 ωρο ταξίδι μέχρι Μπάνγκογκ. Από τη γειτονιά της Khao San, όπου μας άφησε και έπειτα από χοντρό παζάρι ο τουκ-του-κας μας άφησε τάκα τάκα στο σιδηροδρομικό σταθμό στις 5.50 πμ. Ευτυχώς οι άνθρωποι είναι εξυπηρετικοί και από το ταμείο, που μας αντίκρυσε ιδρωμένους και αναψοκοκκινισμένους από το τρέξιμο, μίλησε στον ασύρματο και είπε στο σταθμάρχη να περιμένουν 2 λεπτά πριν την αναχώρηση. Τόσο χρειαζόταν και καθυστερήσαμε το τραίνο, ώστε να ανέβουν οι τελευταίοι επιβάτες, 2 άξιοι έλληνες εκπρόσωποι του "last minute" :)
Μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα από το σταθμό και με κατέυθυνση ανατολικά, αντικρύσαμε ένα απίστευτο σκηνικό, όπου πάγκοι είναι στρωμένοι σε αμφότερες πλευρές από τις ράγες και άνθρωποι στρώνουν την πραμάτεια τους μιας και ξεκινάει η καινούρια μέρα. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτοί που θα ψωνίσουν από εκεί στέκονται κυριολεκτικά πάνω στις ράγες!!! ... μια σκηνή από Ιντίανα Τζόουνς για όσους θυμούνται.
Φτάσαμε στα σύνορα Ταϊλάνδης με Καμπότζη, στο Aranya Prathet, νωρίς το μεσημέρι πλέον μιας και προλάβαμε το πιο αργό τραίνο που έχω ταξιδέψει ποτέ, 200 χλμ. - 6 ώρες !!! Τι περιμέναμε και εμείς με εισιτήριο 1 €, ε; Αναρίθμητες στάσεις σε κάθε χωριουδάκι μέσα στους αγρούς. Μέσα στα βαγόνια, που ήταν πλήρως αεριζόμενα, από τα παράθυρα και τις πόρτες που δεν υπήρχαν, μπορούσες να διακρίνεις όλη την πραγματική επαρχία της χώρας, μόνο κότες δεν είχαμε μέσα. Πολύ φαί που έφερναν γυναίκες που επιβιβάστηκαν στον ένα σταθμό και αποβιβάστηκαν στον επόμενο μιας και πούλησαν τα αγαθά τους. Άλλη έφερνε αυγά, άλλη ξηρούς καρπόυς, άλλη ψημένα κοτοπόδαρα ... όλες όμως είχαν ρύζι ως βάση, για να μη ξεχνιόμαστε. έτσι; Οι όμορφες αυτές εικόνες, οι απίστευτοι φτωχικοί οικισμοί στη μέση του πουθενά, οι γλαφυροί χωρικοί και οι χαμογελαστοί επιβάτες, ξεγελούσαν διαρκώς την ταλαιπώρια και την αϋπνία μας.

Το video αυτό περιγράφει λιγάκι την κατάσταση που επικρατεί στην "αγορά" σε μικρή απόσταση από το σταθμό των τραίνων.