... epiki metafora ... (Meros B')

Welcome in Cambodia λοιπόν ...
... είχαμε διαβάσει και ενημερωθεί για ποικίλους τρόπους που χρησιμοποιούν σε αυτό το συνοριακό πέρασμα για να κλέψουν τον ταξιδιώτη, από ψεύτικα πρακτορεία που ενώ έχεις πληρώσει εισητήριο μέχρι την πρωτεύουσα της Καμπότζη σου ζητούν επιπρόσθετα χρήματα μόλις φτάσεις στα σύνορα, απατεώνες που εκδίδουν βίζα σε τριπλή τιμή και άλλα πολλά. Οπότε ψιλιασμένοι δε θέλαμε να δώσουμε λεφτά σε κανέναν για τυχόν διευκολύνσεις και προτιμήσαμε να ταλαιπωρηθούμε μόνοι μας. Ούτε αχθοφόρος, ούτε δήθεν υπάλληλος του immigration office!
Για περισσότερες πληροφορίες τέτοιου είδους σε χώρες τις ΝΑ Ασίας: http://www.travelfish.org/
Το τουκ-τουκ -το γνωστό τρίκυκλο για όσους δεν ανέγνωσαν παλιότερα posts- μας μετέφερε από το σιδηροδρομικό σταθμό σε ένα πρόχειρα στημένο υπάιθριο γραφείο για να πάρουμε τη βίζα, όπου πληρώνεις US 30$ και μετά σε 5 λεπτά φτάσαμε στη συνοριακή γραμμή. Στην ουδέτερη ζώνη μεταξύ των δύο χωρών, αντιλαμβάνεσαι από την επαιτεία πώς εισέρχεσαι σε ακόμα μια πολύ φτωχή χώρα. Παιδάκια σου τραβάν τα ρούχα για να τους δώσεις οτιδήποτε. Καιρό είχα να το ζήσω αυτό και τα λιγοστά παιχνιδάκια που μου είχαν μείνει εξαφανίστηκαν αμέσως. Στα 50μ. έχει τεράστιο κτίριο "Cambodia Immigration Office", όπου υποτίθεται ότι θεωρείς τη visa, αλλά τελικά είναι και αυτό ψεύτικο γιατί απαιτούν και άλλα λεφτά και στη συνέχεια τα μοιράζονται με το επίσημο κράτος της Καμπότζη. Απατεώνες ολκής! Το επίσημο μικρό παρατημένο γραφείο είναι 100μ πιο κάτω ... χε χε ...
Εμείς την πατίσαμε λιγάκι με τα λεωφορεία, μιας και σε μεταφέρουν μεν δωρεάν στον κοντινότερο νεόκτιστο σταθμό λεωφορείων, αλλά τελικά από εκεί δε φεύγουν λεωφορεία για πουθενά. Καλό, ε; Δεν έχει ξεκινήσει ακόμα η γραμμή για Siem Reap που θέλαμε να πάμε. Αναγκαστικά λοιπόν παζαρεύεις με ταξί για να φύγεις από τη μέση του πουθενά, και επειδή είναι πιάτσα και όλοι γνωστοί δε σου ρίχνουν τις τιμές. Φυσικά και θα ήταν φτηνότερα άμα το παζαρεύαμε στα σύνορα, αλλά που να τα γνωρίζεις όλα. Μετά από 20 λεπτά και ενώ προσποιηθήκαμε ότι θα πάμε προς τον κεντρικό δρόμο για οτο-στοπ, συμφωνήσαμε στα 35$ με τον οδηγό του λεωφορείου που και καλά δεν ήξερε τίποτα για τιμές όταν μας μάζεψε άρον άρον από τα σύνορα. Τελικά αυτός τα διαπραγματεύεται όλα και ένας πιτσιρικάς ανέλαβε την αποστολή, το ταξίδι 3 ωρών. Καρτέλ βλέπετε δεν έχουμε μόνο στην Ελλάδα ;)
Δρόμος κακοτράχαλος, αλλά σύντομα θα είναι πολύ καλύτερος μιας και γίνονται έργα σε όλο το μήκος του και θα εξυπηρετεί επισκέπτες που έρχονται από Ταϊλάνδη οδικώς. Σε λιμνάζοντα νερά παραπλεύρως της εθνικής διακρίνεις να ψαρεύουν με δίχτυ, μάλλον βατράχια ή δεν ξέρω τι άλλο ζωντανό μπορεί να ζει εκεί και να τρώγεται. Βλέπεις τους εναρίτες της τοπικής ΔΕΗ να είναι σκαρφαλωμένοι χλωρίς εξοπλισμό πάνω στα καλώδια, διακρίνεις αγροτικά αυτοκίνητα με τεράστια φορτία έτοιμα να ντελαπάρουν ή γεμάτη η καρότσα με ανθρώπινες ψυχές να μεταφέρονται όσο πιο φτηνά γίνεται.
Τέτοιες εικόνες στην Καμπότζη θυμίζουν αρκετά το Λαό, αλλά με μια διαφορά εκ πρώτης επαφής, ήδη από τα σύνορα είδα πολύ περισσότερους να μιλούν τα στοιχειώδη αγγλικά. Σε μια στάση σε ένα μπακαλικο-εστιατόριο συναντήσαμε και άλλα αυτοκίνητα γεμάτα με ξένους που κατευθύνονταν στη Siem Reap. Φυσικά και γευτήκαμε το δικό τουυς ανανά και μπανάνες, μιας και είναι το καθημερινό (ασφαλές) μικρο-γεύμα και το τιμάει και ο Δημήτρης. Ήταν πλεόν σούρουπο όταν φτάσαμε τελικά σε ένα hostel, μιας και οι αρχικές επιλογές σύμφωνα με τον οδηγό ήταν γεμάτα.
Για να πάρετε μια φωτογραφική γεύση της Καμπότζης επισκεφτείτε εδώ.